04/17 Ἀγαπητοῦ Πάπα Ρώμης Κων/πολη 536 κατά Μονοφυσιτισμοῦ... (17 Απριλίου)

17 Απριλίου

Συμεών Ἱερομάρτυρος 1150 Μαρτύρων Περσία 344

Ἀγαπητοῦ Πάπα Ρώμης Κων/πολη 536 κατά Μονοφυσιτισμοῦ

Ἀκακίου Β΄ Ἐπισκόπου Μελιτηνῆς 438 κατά Νεστοριανισμοῦ

Μακαρίου Ἐπισκόπου Κορίνθου ἐπικεφαλῆς τῶν Φιλοκαλικῶν-Κολλυβάδων Πατέρων Χίος 1805 κατά τοῦ ἀθέου Δυτικοῦ Διαφωτισμοῦ

Πράξ. δ΄ 1-10 • Ἰω. γ΄ 16-21

Ὁ Ἅ­γι­ος Ἀ­γα­πη­τός (536) Πά­πας Ρώ­μης ἦλ­θε στήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λη καί συ­νο­δευ­ό­ταν ἀ­πό πέν­τε Ἐ­πι­σκό­πους τῆς Ἰ­τα­λί­ας, δέν ἐ­πι­κοι­νω­νοῦ­σε ὅ­μως­μέ τόν Πα­τρι­άρ­χη Ἄν­θι­μο Α΄ τόν ἀ­πό Τρα­πε­ζοῦν­τος, ἀλ­λά μό­νο μέ τόν αὐ­το­κρά­το­ρα, δι­ό­τι ὁ Πα­τρι­άρ­χης Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως εἶ­χε ἀ­πο­δε­χθεῖ τήν δι­δα­σκα­λί­α τοῦ αἱ­ρε­τι­κοῦ μο­νο­φυ­σί­του Σε­βή­ρου. Ἔτ­σι ὁ Ἅ­γι­ος Ἀ­γα­πη­τός προ­κά­λε­σε ἐ­πί­ση­μα ζή­τη­μα Πα­τρι­άρ­χου. Ὁ Πα­τρι­άρ­χης Ἄν­θι­μος κα­τέ­θε­σε τό ὠ­μο­φό­ρι­ό του στά χέ­ρι­α τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρος, ἀ­φοῦ ἐγ­κα­τέ­λει­ψε τό πα­τρι­αρ­χι­κό ἀ­ξί­ω­μα. Πα­τρι­άρ­χης Κων/πό­λε­ως ἐ­ξε­λέ­γη ὁ Μη­νᾶς (536 ), ὁ ὁ­ποῖ­ος χει­ρο­το­νή­θη­κε ἀ­πό τόν Ἅ­γι­ο Ἀ­γα­πη­τό.

Τό ἴ­δι­ο ἔ­τος συ­νῆλ­θε Σύ­νο­δος στήν Κων/πο­λη, ὑ­πό τήν προ­ε­δρί­α τοῦ Πα­τρι­άρ­χου Μη­νᾶ, ἡ ὁ­ποί­α κα­θαί­ρε­σε καί ἀ­να­θε­μά­τι­σε τόν Πα­τρι­άρ­χη Ἄν­θι­μο γι­ά τίς κα­κο­δο­ξί­ες του.

Ὁ Ἅ­γι­ος Ἀ­κά­κι­ος κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τήν Με­λι­τη­νή τῆς Ἀρ­με­νί­ας καί, ἐ­νῶ ἦ­ταν ἁ­πλός ἀ­να­γνώ­στης, ἔ­γι­νε ὀ­νο­μα­στός γι­ά τή σύ­νε­ση καί τήν βα­θεί­α γνώ­ση τῆς Ἅ­γι­ας Γρα­φῆς, σέ βα­θμό ὥ­στε ὁ τό­τε ἐ­πί­σκο­πος Ὀ­τρέ­ας νά τόν ἐ­πι­λέ­ξει γι­ά νά κα­τη­χή­σει τόν ἅ­γι­ο Εὐ­θύ­μι­ο (20 Ἰ­αν) στά ἱ­ε­ρά γράμ­μα­τα καί τόν ἐ­νά­ρε­το βί­ο. Κα­τό­πιν, κρί­θη­κε ἄ­ξι­ος τσΰ ἐ­πι­σκο­πι­κοῦ ἀ­ξι­ώ­μα­τος καί κα­θο­δή­γη­σε μέ εὐ­λά­βει­α τήν Ἐκ­κλη­σί­α ἐ­πι­τε­λῶν­τας πολ­λά θαύ­μα­τα πρός πα­ρη­γό­ρι­α τοῦ ποι­μνί­ου καί ἀ­γω­νι­ζό­με­νος ἐ­νερ­γά ὑ­πέρ τῆς ὀρ­θό­δο­ξου Πί­στε­ως. Συμ­με­τεῖ­χε δρα­στή­ρι­α στήν Οἰ­κου­με­νι­κή Σύ­νο­δο τῆς Ἐ­φέ­σου (431) γι­ά τήν κα­τά­δι­κή της αἵ­ρε­σης τοῦ Νε­στο­ρί­ου, στό πλευ­ρό τοῦ ἁ­γί­ου Κυ­ρίλ­λου Ἀ­λε­ξαν­δρεί­ας, γι­ά τόν ὁ­ποῖ­ο ἔ­τρε­φε μέ­γα θαυ­μα­σμό καί ἀ­δελ­φι­κή ἀ­γά­πη. Οἱ Πα­τέ­ρες τῆς Συ­νό­δου τόν ἐ­πέ­λε­ξαν γι­ά νά συμ­με­τέ­χει σέ ἀν­τι­προ­σω­πεί­α ὀ­κτώ ἐ­πι­σκό­πων πού ἐ­στά­λη στόν αὐ­το­κρά­το­ρα Θε­ο­δό­σι­ο Β΄ γι­ά νά τόν ἐ­νη­με­ρώ­σει σχε­τι­κά μέ τίς ρα­δι­ουρ­γί­ες τῶν ἐ­πι­σκό­πων τῆς Ἀ­να­το­λῆς ὑ­πέρ τῶν αἱ­ρε­τι­κῶν. Κα­τό­πιν, ἐ­ξαι­τί­ας τῆς μνη­σι­κα­κί­ας τοῦ πα­νί­σχυ­ρου ἐ­πι­σκό­που Ἀν­τι­ο­χεί­ας Ἰ­ω­άν­νη, ὁ Ἀ­κά­κι­ος κα­θαι­ρέ­θη­κε λό­γῳ τῆς συμ­με­το­χῆς του στήν ἐν­θρό­νι­ση τοῦ δι­α­δό­χου τοῦ Νε­στο­ρί­ου, ἁ­γί­ου Μα­ξι­μι­α­νοῦ [21 Ἀπρ.], στόν οἰ­κου­με­νι­κό θρό­νο.

Ὅ­ταν ὁ ἅ­γι­ος Κύ­ριλ­λος συμ­φι­λι­ώ­θη­κε μέ τόν Ἰ­ω­άν­νη Ἀν­τι­ο­χεί­ας τό 433. ὁ Ἀ­κά­κι­ος ἐ­ξα­κο­λού­θη­σε νά τη­ρεῖ ἀ­νέν­δο­τη στά­ση στό θέ­μα τῆς ἕ­νω­σης τῶν δύ­ο φύ­σε­ων τοῦ Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ με­τά τήν Ἐ­ναν­θρώ­πη­τη. Μέ τήν βο­ή­θει­α τοῦ Ραβ­βου­λᾶ Ἐ­δέσ­σης, ἐ­νε­πλά­κη σέ ἀ­γώ­να τῶν δο­ξα­σι­ῶν τοῦ Θε­ο­δώ­ρου Μο­ψου­ε­στί­ας, τοῦ ὁ­ποί­ου ἡ ἐ­πιρ­ρο­ή ἐ­ξα­κο­λου­θοῦ­σε νά εἶ­ναι ση­μαν­τι­κή. Μέ ἀ­κα­τα­πό­νη­τη ἐ­νερ­γη­τι­κό­τη­τα συ­νέ­τα­ξε καί ἔ­στει­λε ἐ­πι­στο­λές σέ ὅ­λους τούς ἐ­πι­σκό­πους τῆς Ἀρ­με­νί­ας συμ­βου­λεύ­ον­τάς τους νά μήν ἀ­πο­δέ­χον­ται τά συγ­γράμ­μα­τα τοῦ Θε­ο­δώ­ρου, τόν ὁ­ποῖ­ο θε­ω­ροῦ­σε πα­τέ­ρα τοῦ νε­στο­ρι­α­νι­σμο­ϋ, καί κα­θο­δη­γῶν­τας τους ὥ­στε νά δι­α­φυ­λά­ξουν τήν λε­πτή ἰ­σορ­ρο­πί­α τῆς ὀρ­θό­δο­ξου Πί­στε­ως. Ἔ­φε­ρε σέ πέ­ρας τήν ἀ­πο­στο­λή πού τοῦ ἀ­νέ­θε­σε ὁ Κύ­ρι­ος καί ἐ­κοι­μή­θη ἐν εἰ­ρή­νῃ, πρίν τήν Σύ­νο­δο τῆς Χαλ­κη­δό­νος, γι­ά νά χα­ρεῖ τήν κοι­νω­νί­α τοῦ Θε­αν­θρώ­που, γι­ά τόν ὁ­ποῖ­ο ἀ­γω­νί­στη­κε τό­σο γεν­ναῖ­α ἐ­πί γῆς (438). Τό 458, συ­νε­κλή­θη σύ­νο­δος στήν Με­λι­τη­νή, καί οἱ Πα­τέ­ρες πού συγ­κεν­τρώ­θη­καν ἐ­κεῖ τί­μη­σαν τήν μνή­μη τοῦ Ἀ­κα­κί­ου, ὀ­νο­μά­ζον­τας τόν: «Πα­τέ­ρα ἡ­μῶν καί Δι­δά­σκα­λο».