04/03 Νικήτα Ἡγουμένου Μονῆς Μηδικίου (Ὄλυμπος Βιθυνίας) 824 Ὁμολογητοῦ κατά Εἰκονομαχίας... (3 Απριλίου)
3 Απριλίου
Νικήτα Ἡγουμένου Μονῆς Μηδικίου (Ὄλυμπος Βιθυνίας) 824 Ὁμολογητοῦ κατά Εἰκονομαχίας
Ἰωσήφ τοῦ Ὑμνογράφου Κων/πολη 833 κατά Εἰκονομαχίας
Ματθ. κδ΄ 36-κστ΄ 2 • Ἰω. ιβ΄ 17-50

Ὁ Ὅσιος Νικήτας ὁ Ὁμολογητής ἦταν Ἡγούμενος τῆς Μονῆς τοῦ Μηδικίου στήν Τρίγλια τῆς Βιθυνίας. Λόγῳ τῆς σταθερῆς πίστεώς του στή διδασκαλία καί παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τίς ἱερές εἰκόνες ὁ Ὅσιος ἐξορίσθηκε, ἐπί αὐτοκράτορα Λέοντα τοῦ Ε΄, στήν κωμόπολη Μασαλεών τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ἀπό ἐκεῖ ἀνακλήθηκε γιά νά ἐξορισθεῖ ἐκ νέου, τό 815, στή νῆσο τῆς Ἁγίας Γλυκερίας κοντά στόν Ἀκρίτα. Ἐπανέκαμψε στήν Κων/πολη ἐπί βασιλέως Μιχαήλ τοῦ Τραυλοῦ καί ἐγκαταστάθηκε σέ κάποιο μετόχι στό βόρειο τμῆμα τῆς πόλεως, τό ὁποῖο πιθανῶς ἀνῆκε στή Μονή Πελεκητῆς. Πρός τόν Ὅσιο ἔγραφε συνεχῶς ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης. Ὁ Ὅσιος Νικήτας ὁ Ὁμολογητής κοιμήθηκε μέ εἰρήνη στόν τόπο πού εἶχε ἐγκατασταθεῖ.
Ἀλλά ὁ Ἅγιος γενικά καί μέ τόν βίο του, ἀπέδειξε τό ἐνάρετο καί τό εὐσεβές τοῦ ἤθους αὐτοῦ σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε τό ὄνομά του νά ἀποβεῖ ταυτόσημο πρός τήν ἀρετή. Γι’ αὐτό λέγει ἐπιγραμματικά ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός: «Ἀθανάσιον ἐπαινῶν, ἀρετήν ἐπαινέσομαι· ταὐτόν γάρ ἐκεῖνόν τε εἰπεῖν καί ἀρετήν ἐπαινέσαι».
Ἀντιαιρετικά ἔργα του εἶναι: «Κατά Ἀρεανῶν Α΄-Γ΄», «Περί Διονυσίου Ἀλεξανδρείας», «Πρός τούς Ἐπισκόπους Αἰγύπτου καί Λιβύης», «Περί Νικαίας», «ἀπολογητικός Β΄ περί ἀρειανῶν», «Περί τῶν γεγενημένων παρ’ ἀρειανῶν», «Περί συνόδων», «Τόμος πρός Ἀντιοχεῖς», «Ἐπιστολή πρός Ρουφινιανόν», «Ἐπιστολή πρός Ἰοβιανόν», «Πρός τούς ἐν Ἀφρικῇ ἐπισκόπους κατά ἀρειανῶν», «πρός Ἀδέλφιον ἐπίσκοπον καί ὁμολογητήν κατά ἀρειανῶν», «πρός ἐπίκτητον».
Ὁ Ἅγιος Κύριλλος ἀντιμετώπισε τά ὑπολείμματα τῶν Ἀρειανῶν, Μαρκίωνος, Παύλου Σαμοσατέως, Ναυατιανῶν, τοῦ Πελαγίου καί τέλος τοῦ Νεστορίου. Ὁ ἀγώνας του κατά τοῦ Νεστορίου ἤ τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ γέμισε τήν ἱστορία τοῦ Μεγάλου αὐτοῦ Πατρός τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Νεστόριος, Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως ἀρνιόταν τήν καθ’ ὑπόσταση ἕνωση τῶν δύο ἐν Χριστῷ φύσεων, καί δεχόταν δύο πρόσωπα, τόν Χριστό Θεό καί τόν Ἰησοῦ ἄνθρωπο, γι’ αὐτό ὀνόμαζε τήν Παναγία Χριστοτόκο. Ὁ Ἅγιος Κύριλλος δίδασκε τήν ἑνότητα τῶν δύο φύσεων στό ἕνα πρόσωπο καί τήν μίαν ὑπόστασιν τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτό καί ἡ Παναγία εἶναι Θεοτόκος.

Τό 431, στήν Ἔφεσσο συνῆλθε ἡ Γ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος. Ἡ Σύνοδος καταδίκασε τή δυσσεβῆ διδασκαλία τοῦ Νεστορίου καί τόν ἴδιο τόν αἱρεσιάρχη καί ἐξακολούθησε τίς ἐργασίες της ἐπί ἄλλων θεμάτων. Ὁ Θεοδόσιος Β΄ ἀποδέχθηκε τίς θέσεις τῶν Ὀρθοδόξων καί ἐπικύρωσε τά Πρακτικά τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

