Ο Όσιος Μιχαήλ ο Μαλείνος έζησε στα χρόνια των βασιλέων Κωνσταντίνου Ζ' και μέχρι των χρόνων του Βασιλείου Β' του Βουλγαροκτόνου. Γεννήθηκε στην Καππαδοκία από γονείς ευσεβείς και πλούσιους, τον Ευδόκιμο και την Αναστασώ. Ο παππούς του από τον πατέρα του, Ευστάθιος, κατείχε το αξίωμα του πατρικίου. Ο δε παππούς του από τη μητέρα του Αδράλεστος, είχε το αξίωμα του Στρατηλάτη της Ανατολής.

Ο Μανουήλ -αυτό ήταν το κατά κόσμον όνομα του- ανατράφηκε μέσα στ' ανάκτορα, αλλά γρήγορα κατάλαβε την ματαιότητα των εγκόσμιων τιμών και αγαθών και γι αυτό κατέφυγε στο όρος του Κύμινα. Εκεί βρήκε κάποιο μοναχό γέροντα μεγάλης αρετής, τον Ιωάννη, που τον παρεκάλεσε να μείνει κοντά. Ο γέροντας με επιφύλαξη τον δέχτηκε, αλλά μετά από λίγο ο πατέρας του, εντόπισε που βρίσκεται και με διάφορες παρακλήσεις τον έφερε στο σπίτι.

οι μαθητές του τον θεωρούν ως τον Υιό του Θεού

Olivier O'Mahony*

Η Σίλα Μάρτιν μας δείχνει τις φωτογραφίες των παιδιών και του συζύγου της. Όλοι χάθηκαν στις φλόγες του Μάουντ Κάρμελ, της θρησκευτικής κοινότητας του «προφήτη» Ντέιβιντ Κορές, στο Γουέικο του Τέξας. Η Σίλα μπόρεσε να απομακρυνθεί εγκαίρως, κάτι που της έσωσε τη ζωή. Ωστόσο, δεν τρέφει καμία κακία για τον γκουρού που έσπειρε τον θάνατο στην οικογένειά της. «Μου λείπει ο Ντέιβιντ», μας εκμυστηρεύεται. «Συνεχίζω να τον βλέπω ως τον Υιό του Θεού. Κάθε μέρα ξανακούω μια ηχογράφηση από τα κηρύγματά του. Ευτυχώς, τα παιδιά και ο σύζυγός μου βρίσκονται τώρα κοντά του…»

Η βιογραφία του Οσίου Μακαρίου από τους Συναξαριστές είναι πολύ μυθώδης και παράδοξη.

Όπως φανερώνει και η προσωνυμία του, ήταν από τη Ρώμη, γιος κάποιου συγκλητικού άρχοντα, ονόματι Ιωάννου. Με τη βία των γονέων του ο Μακάριος παντρεύτηκε γυναίκα, την οποία άφησε τη νύχτα του γάμου. Περιπλανώμενος για μερικές ήμερες, βρήκε μια σπηλιά, μέσα στην οποία ζούσε μαζί με δύο λιοντάρια σε άγρια κατάσταση.

Φάρες Νάφαλ*

1. Τι αναφέρεται για τον πόλεμο στο Κοράνι;

Το Κοράνι δεν επέβαλε αμέσως ιερό πόλεμο στους οπαδούς του. Αντιθέτως, τα πρώτα δεκατρία χρόνια της διδασκαλίας του Μωάμεθ ήταν μια πραγματική δοκιμασία για όσους αποδέχθηκαν το Κοράνι ως την ανώτερη αλήθεια. Πολλές φορές, μετά από ταπεινώσεις των συμπατριωτών και των εβραϊκών φυλών (που αρνούνταν να αναγνωρίσουν τον Μωάμεθ ως τον υποσχόμενο Μεσσία), οι πρώτοι μουσουλμάνοι ζητούσαν από τον προφήτη τους άδεια για να αντισταθούν στους ειδωλολάτρες της Μέκκας. Αλλά ο Μωάμεθ απαντούσε μόνο ένα: «υπομείνετε, γιατί δεν μου έχει δοθεί ακόμα η εντολή να πολεμήσω»(1). Αλλά ήρθε το κομβικό έτος 622 – ο Μωάμεθ με τον πιστό ακόλουθο και φίλο του Αμπού Μπακρ, οι τελευταίοι από τους μουσουλμάνους, φεύγουν από τη Μέκκα για τη Μεδίνα. Ξεκίνησε μια νέα εποχή στην ιστορία της νέας θρησκείας – η εποχή του πρώτου ισλαμικού κράτους. Μόνο τότε, όταν η θέση και το κύρος των μουσουλμάνων ενισχύθηκαν για πρώτη φορά και εμφανίστηκε ένας αρκετά ισχυρός στρατός, ο προφήτης ανακοίνωσε νέες γραμμές από τις εντολές του Αλλάχ: «Πολεμήστε στον δρόμο του Αλλάχ εκείνους που σας πολεμούν, αλλά μην υπερβαίνετε τα όρια. Πράγματι, ο Αλλάχ δεν αγαπά τους παραβάτες»(2). Στην αρχή, ήταν ένας πόλεμος εκδίκησης, ένας πόλεμος του θύματος εναντίον των πρώην βασανιστών του. Αλλά όχι για πολύ. Η κατάσταση άλλαξε με την έλευση της αυτοπεποίθησης και της δύναμης. Υπογράφηκε μια συνθήκη ειρήνης με τους Κουράις, και οι ειδωλολάτρες που την παραβίασαν αντιμετώπισαν την τιμωρία του Αλλάχ: «Και όταν περάσει η περίοδος της ασφάλειας – οι τέσσερις απαγορευμένοι μήνες – τότε σκοτώστε παντού τους άπιστους πολυθεϊστές που παραβιάζουν τη συνθήκη»(3).

Οι γονείς της Ιουλιανής ήταν ειδωλολάτρες και θέλησαν να τη μνηστεύσουν με κάποιο διακεκριμένο αξιωματούχο της Αντιόχειας, τον Ελεύσιο. Αλλά η Ιουλιανή αρνήθηκε σθεναρά. Η άρνησή της κατέπληξε τους γονείς της, διότι μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν τους είχε φέρει καμιά αντίρρηση και ήταν υπάκουη κόρη. Ο Ελεύσιος με πληγωμένο εγωισμό ζητούσε εκδίκηση. Αφού ερεύνησε και παρακολούθησε για πολύ καιρό την Ιουλιανή, έμαθε ότι εν αγνοία των γονέων της είχε γίνει χριστιανή. Έτσι ο Ελεύσιος την κατήγγειλε στον έπαρχο, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να φυλακισθεί.

Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

Ο δυτικός χριστιανισμός, τόσο ο παπικός όσο και ο προτεσταντικός, βιώνει μία έντονη παρακμή, όπου η μείωση των πιστών, το κλείσιμο εκκλησιών κάθε χρόνο και η αδυναμία να προσελκύσουν νέα μέλη καταδεικνύουν μια βαθιά κρίση. Στην Αγγλία και την Ουαλία, για πρώτη φορά στην ιστορία, λιγότεροι από τους μισούς πολίτες δηλώνουν Χριστιανοί, ενώ ο αριθμός εκείνων που δηλώνουν «χωρίς θρησκεία» έχει εκτοξευτεί. Στις ΗΠΑ, η εικόνα είναι παρόμοια· λιγότεροι από τους μισούς Αμερικανούς ανήκουν σε κάποιο θρησκευτικό σύλλογο, και αντίστοιχες τάσεις παρατηρούνται σε Καναδά, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία. Η παρακμή αυτή δεν αφορά μόνο την αριθμητική συρρίκνωση των πιστών, αλλά περισσότερο την αίσθηση νοήματος που η εκκλησία τους προσέφερε κάποτε. Αυτό το κενό δημιουργεί μια “πνευματική πείνα”, μια ανάγκη για προσωπική αναζήτηση του υπερφυσικού, η οποία δεν καλύπτεται πια από τις παραδοσιακές εκκλησιαστικές δομές.